W swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu Adamy wymienia jako najstarszą zanotowaną nazwę miejscowości Dlugo milowice, podając jej znaczenie „wurde übersetzt in Langlieben”, czyli po polsku „zostało przetłumaczone na Langlieben”.
Podobny wywód prezentuje śląski pisarz Konstanty Damrot w swojej pracy o śląskim nazewnictwie z 1896 roku wydanej w Bytomiu. Wymienia on dwie nazwy - obecnie funkcjonującą, polską „Długomiłowice” oraz niemiecką „Langliebau”. W dokumencie z 1217 roku wydanym przez biskupa wrocławskiego Lorenza wymieniona jest w zlatynizowanej staropolskiej formie Dlugomilovici.
Historia 26 kwietnia 1376 r. – pierwsza wzmianka o Długomiłowicach – wymieniany jest właściciel wsi Henryk na Długomiłowicach; 1760 r. – miał tutaj kwaterę główną baron Gideon Ernest von Laudon; czerwiec 1762 r. – obozuje tutaj pruski korpus pod dowództwem generała Paula van Wernera; Od XIX w.do 1933 r. wieś posiadała pieczęć gminą dla gminy Krzanowice i Dłomiłowice, na której przedstawiono drzewo liściaste. Legenda na pieczęci z 1924 r. brzmiała + GEM: KRZANOWITZ U (nd) LANGLIEBEN + || KREIS COSEL. 1 października 1898 r. – otwarcie linii kolejowej Reńska Wieś do Polska Cerekiew przebiegającej przez Długomiłowice 1945 r.