Geneza i budowa W latach 80. XX wieku, po zbudowaniu serii fregat, Korea Południowa rozpoczęła pod koniec dekady program projektowania i budowy dla swojej marynarki nowoczesnych niszczycieli rakietowych, znany pod kryptonimem KDX (ang. Korean Destroyer eXperimental). W 1995 roku rozpoczęto budowę pierwszego typu KDX-I, którego trzy okręty weszły do służby począwszy od 1998 roku. W 2001 roku rozpoczęto budowę ulepszonych okrętów typu KDX-II. Już w tym samym roku jednak ogłoszono konkurs na dostawę podzespołów dla nowo projektowanego kolejnego typu niszczycieli, które miały mieć znacznie większe możliwości dzięki posiadaniu zintegrowanego systemu kierowania walką. Od wyboru konkretnego systemu uzależnione były prace projektowe, które powierzono koncernowi stoczniowemu Hyundai Heavy Industries w Ulsan, a nie grupie Daewoo, jak w przypadku poprzedników. Rozważano systemy produkcji brytyjskiego BAE Systems, holenderskiego Thalesa i amerykańskiego Lockheed Martin, po czym, po serii testów i analiz wybrano w lipcu 2002 roku amerykański sprawdzony system Aegis Combat System tego ostatniego producenta, uzyskując zarazem zgodę rządu USA na transfer jego technologii w ramach programu FMS (Foreign Military Sales). Umowę na dostawę systemu Aegis wersji Baseline 7 Phase 1, oznaczonego w Korei jako K1, podpisano w czerwcu 2003 roku.