W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto i posiadał przydział w rezerwie do 6 batalionu telegraficznego w Jarosławiu. Później przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Na stopień majora rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 1. lokatą w korpusie oficerów łączności.

13 marca 1922 uzyskał absolutorium na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego. Mieszkał we Lwowie przy ul. Kadeckiej 2a, a później ul. Technickiej 8. Pracował w Towarzystwie Eksploatacji Soli Potasowych we Lwowie jako urzędnik prywatny (prokurzysta).

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), został aresztowany przez Sowietów. Wywieziony na podstawie listy nr 055/4 z 5–9 maja 1940, wkrótce potem został zamordowany na terytorium ówczesnej Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, zapewne w Kijowie. Pogrzebany w Bykowni, gdzie obecnie znajduje się polski cmentarz wojenny.

Był żonaty, miał córkę Krystynę Marię (ur. 24 maja 1924).