zapis dotyczący dzierżawy tego majątku i innych nieruchomości przez Otto Ulricha von Dewitza jest przechowywany w Archiwum Państwowym w Schwerinie. Około 1870 roku dwór Blankenhagen obejmował 4318 akrów ziemi i 207 mieszkańców. Oprócz samego majątku, w jego skład wchodziły osady („kolonie”) Buchholz i Dorotheenthal. W XIX wieku dwór należał do różnych właścicieli mieszczańskich, zanim nabyła go rodzina Doetinchem de Rande i zachowała go w osobie Dietricha von Doetinchem (1904–1980) do 1945 roku, który w latach 1922–1934 przekazał go swojej siostrze Hildzie von Doetinchem (poślubionej przez von Wissmanna; 1898–1987). Członkowie rodziny Doetinchem posiadali również majątki w okolicy, m.in. w Piepstock, Polchow koło Wangerin, Ruhnow i Winningen. Oprócz majątku Blankenhagen istniała również parafia Blankenhagen, czyli gmina wiejska. W 1870 roku gmina wiejska obejmowała 299 akrów ziemi i liczyła 60 mieszkańców. Kościół był kościołem filialnym kościoła w Ruhnowie. W 1933 roku gmina liczyła 327 mieszkańców, w 1939 roku 315. Od roku 1945 miejscowość jest w Polsce, a od 1947 nosi polską nazwę Dłusko.
Według danych z 1 stycznia 2011 roku wieś liczyła 66 mieszkańców.