Stanisław Dłużewski podjął decyzję o budowie murowanego dworu i, w latach 1901–1902, wybudował dwór w stylu dworkowym, według projektu młodego, początkującego architekta Jana Heuricha, który zaproponował zupełnie odmienną od Witkiewicza koncepcję. Dwór nawiązywał do architektury klasycystycznej przełomu XVIII i XIX wieku. Projekt budynku zyskał uznanie w oczach wielu uczestników wystawy „Dwór polski”, która miała miejsce w 1904 r. w Salonie Krywulta w Warszawie, a sam Jan Heurich – wyróżnienie. W opinii wielu znawców sztuki dwór w Dłużewie zapoczątkował styl polski w architekturze siedzib ziemiańskich na terenie zaboru rosyjskiego.
W 1896, w Warszawie, Stanisław Dłużewski uruchomił jadłodajnię wydającą dania jarskie oparte na surowcach rodzimych: nabiale – mleku, jajkach i mące – pod nazwą „Nadświdrzańska” z ogródkiem, przy rogu ul. Nowy Świat i Alei Jerozolimskich, w miejscu, w którym później powstał budynek Banku Gospodarstwa Krajowego. Ponieważ jadłodajnia była dochodowa, niebawem znaleźli się naśladowcy i powstały liczne podobne zakłady. W ten sposób jadłodajnia Stanisława Dłużewskiego stała się pierwowzorem późniejszych powojennych barów mlecznychFranciszek Galiński: Gawędy o Warszawie. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Biblioteka Polska“, 1939, s.