datowany jest na 2550 ± 50 BP, na koniec okresu formowania się Rinjani. Osady z tej erupcji osiągnęły grubość 6 centymetrów w odległości 28 kilometrów.

Dodatkowe erupcje Rinjani lub Samalasa datowane są na 11 980 ± 40, 11 940 ± 40 i 6250 ± 40 BP. Aktywność wulkaniczna trwała do około 500 lat przed 1257 rokiem. Obecnie większość aktywności wulkanicznej występuje na wulkanie Barujari, z erupcjami w latach 1884, 1904, 1906, 1909, 1915, 1966, 1994, 2004 i 2009; Rombongan był aktywny w 1944 roku. Aktywność wulkaniczna obejmuje głównie erupcje eksplozywne i przepływy popiołu.

Skały wulkanu Samalas składają się głównie z dacytu, z zawartością na poziomie 62–63% masowo. Skały wulkaniczne w łuku Banda są głównie wapniowo-alkaliczne, od bazaltu przez andezyt do dacytu. Skorupa pod wulkanem ma grubość około 20 kilometrów, a dolna granica strefy Benioffa znajduje się na głębokości około 164 kilometrów.

Erupcja alt=Mały stożek wznoszący się nad zielonkawym jeziorem w dużym kraterze na górze|prawo|mały|Kaldera z jeziorem Segara Anak utworzona przez erupcję Przebieg erupcji w 1257 roku zrekonstruowano na podstawie badań osadów geologicznych oraz zapisów historycznych.