Opad pumeksu został przerwany przez kolejną fazę aktywności lawin piroklastycznych, prawdopodobnie spowodowaną zapadnięciem kolumny erupcyjnej, co wywołało lawiny. W tym czasie erupcja przeszła z fazy generującej kolumnę erupcyjną w fazę fontannową, a kaldera zaczęła się formować. Lawiny piroklastyczne były kierowane przez topografię Lomboku, wypełniając doliny i omijając przeszkody, takie jak starsze wulkany, podczas gdy przemieszczały się po wyspie, niszcząc roślinność. Interakcja tych przepływów z powietrzem wywołała powstawanie dodatkowych chmur erupcyjnych i wtórnych lawin piroklastycznych. Tam, gdzie lawiny dotarły do morza na północy i wschodzie Lomboku, eksplozje parowe utworzyły stożki pumeksowe na plażach oraz dodatkowe wtórne lawiny piroklastyczne.
Lawiny piroklastyczne zeszły po północnych zboczach Samalasa, a na południowych rozdzieliły się na dwie odnogi, kierując się do Cieśniny Alas na wschodzie i Cieśniny Balijskiej na zachodzie. Rafy koralowe zostały pogrzebane przez lawiny piroklastyczne, a niektóre z nich pokonały Cieśninę Alas między Sumbawą a Lombokiem, tworząc osady na Sumbawie. Lawiny piroklastyczne osiągnęły objętość 29 km³ na Lomboku i grubość 35 m w odległości 25 km od Samalasa. Lawiny piroklastyczne zmieniły geografię Lomboku.