mały| Dwór w Wialikiej Slapiance (2012)

Wialikaja Slapianka () – część Mińska na Białorusi, na rzeką Slepnią, do 1959 roku oddzielna dawna wieś. Historyczna posiadłość rodu Wańkowiczów, znana dzięki zachowanemu klasycystycznemu zespołowi dworskiemu.

Historia mały|lewo|Dwór Wańkowiczów, obraz Czesława Moniuszki, 1830 mały|lewo|Oficyna dworska, 1920

Miejscowość powstała w XVI wieku w miejscu, gdzie zbiegały się dwa gościńce prowadzące do Mińska: horodyski i staroborysowski. Do połowy XVIII wieku majątek należał do Radziwiłłów. Później ziemie te przeszły w posiadanie rodu Wańkowiczów.

W drugiej połowie XVIII wieku Aleksander Wańkowicz podzielił swoje rozległe dobra między dwóch synów: Stanisława (zm. 1812) i Melchiora (1775–1842). Podział ten doprowadził do wyodrębnienia się dwóch miejscowości w ujeździe mińskim: Wialikiej Slapianki i Małej Slapianki.

Po śmierci Stanisława Waliką Slapiankę odziedziczył jego syn, Edward Wańkowicz (1793–1872), kuzyn malarza Walentego Wańkowicza. Po śmierci Edwarda majątek przeszedł na jego najmłodszego syna Władysława (1839–1888), a następnie odziedziczył go najstarszy brat Edwarda, Zygmunt (1820–1891).