Od lat 70. pełnił funkcje kierownicze w licznych przedsiębiorstwach brytyjskich i międzynarodowych z różnych branż (finansowej, ubezpieczeniowej, luksusowej czy przemysłowej), m.in. Thames Valley Broadcasting, Ferrocarril de Antofagasta a Bolivia (przewoźniku kolejowym w Chile i Boliwii), Sun Life Corp Richemont, Sanofi oraz Pernod Ricard. Zajmował liczne stanowiska w organizacjach społecznych związanych m.in. ze sztuką i współpracą brytyjsko-hiszpańską. Był zastępcą lorda lejtanta Hampshire (od 1999), komisarzem English Heritage (2003–2007) i szefem rady King's College London (2007–2016).
Związał się z Partią Konserwatywną. W 1974 kandydował do Izby Gmin, a od 1978 do 1979 zasiadał w radzie Basingstoke. W 1979 i 1984 wybierany do Parlamentu Europejskiego. Zasiadł w nim we frakcji Europejscy Demokraci, od 1986 do 1987 należąc do jej prezydium. W 2015 po wewnętrznych wyborach w Partii Konserwatywnej otrzymał nominację do Izby Lordów w miejsce odchodzącego Arthura Lawson-Johnstona, 3. barona Luke. W 2019 opuścił torysów, w 2020 został crossbencherem.
W 1977 poślubił , córkę i wnuczkę Wilhelma Hohenzollerna, ostatniego następcy tronu Prus. Małżonkowie doczekali się syna i czterech córek.