Liczył około czterdziestu więźniów, w tym około dziesięciu kobiet. Zostali oni przywiezieni pociągiem z obozu pracy w Jarosławiu do przystanku kolejowego w Długim Kącie, skąd następnie doprowadzono ich pieszo do obozu.

Warunki bytowe i traktowanie W obozie panowały bardzo trudne warunki bytowe i sanitarne. Barak, w którym przetrzymywano więźniów, był pozbawiony podłogi i sufitu (przykrywał go jedynie dach z cienkich desek). Był także pozbawiony prycz, a więźniowie – niezależnie od stanu zdrowia – byli zmuszeni spać na sosnowych żerdziach. Na co dzień większość więźniów chodziła w łachmanach. Na wyżywienie składały się kawałek chleba i kawa zbożowa na śniadanie oraz zupa na obiad.

Więźniów zmuszano do pracy przy wyrębie lasu lub w kamieniołomie w Nowinach. Zwykle podzielni byli na trzy grupy: pierwsza zajmowała się ścinaniem drzew, druga pracowała w kamieniołomie, podczas gdy trzecia zajmowała się transportem urobku z kamieniołomu do przystanku kolejowego w Nowinach, a następnie jego załadunkiem do wagonów.