Tuż przed rozpoczęciem wojny z Francją ponownie otrzymał przydział do sztabu generalnego, a po wybuchu konfliktu trafił do sztabu IV Korpusu Armijnego. Na tym stanowisku awansował na majora. W 1873 roku, w stopniu podpułkownika (niem. Oberstleutnant), powrócił do sztabu generalnego i do wykładania w Akademii Wojennej, a w 1877 roku otrzymał stanowisko szefa sztabu VI Korpusu Armijnego. Po awansie na pułkownika (niem. Oberst) w 1879 roku został szefem Departamentu ds. Armii i na tym stanowisku spędził kolejne 7 lat. W 1885 roku powierzono mu dowództwo nad 12. Brygadą Piechotą, co wiązało się z awansem na generała majora (niem. Generalmajor).
W 1888 roku nowy cesarz Wilhelm II mianował von Witticha na jednego ze swoich adiutantów generalnych oraz szefa Cesarskiego Gabinetu Wojennego. Cztery lata później został dowódcą XI Korpusu Armijnego oraz generałem piechoty (niem. General der Infanterie). Pozostawał nim do 1904 roku, kiedy przeszedł w stan spoczynku. Nadal jednak piastował funkcję cesarskiego adiutanta generalnego, a Wilhelm II awansował go na honorowy stopień generał pułkownik w stopniu feldmarszałka (neim. Generaloberst im Range eines Generalfeldmarschalls) oraz nadał prawo do noszenia munduru 39. Pułku Fizylierów. Do swojej śmierci w 1906 roku von Wittich był członkiem Izby Panów.