W lipcu 1917 na własną prośbę został skierowany do formowanej Armii Polskiej we Francji. W stopniu starszego sierżanta pełnił służbę na stanowisku szefa 6 kompanii 1 pułku strzelców polskich, późniejszego 43 pułku piechoty. Wyróżnił się w nocy z 14 na 15 lipca 1918 w trakcie walk pułku w Szampanii i Wogezach. 23 maja 1922 generał podporucznik Leon Pachucki sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym napisał:
Wniosek został poparty przez byłego dowódcę Armii Polskiej we Francji, generała broni Józef Hallera, a następnie zatwierdzony przez Naczelnego Wodza, marszałka Polski Józefa Piłsudskiego.
W kwietniu 1919 razem z armią gen. Hallera wrócił do Polski i wziął udział w wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami jako oficer sztabu 13 Dywizji Piechoty (referent oddziału operacyjnego, a następnie szef oddziału organizacyjno-materiałowego). W 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 43 pułku piechoty, którego pokojowym garnizonem było Równe. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 6062. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I.