Sam Walker podkreślał, że budynek „w ciągu jednego roku będzie oglądać z każdej strony 200 tysięcy osób” – zarówno pracowników, jak i przechodniów – i chciał, aby sam jego widok dawał im „psychiczną ulgę i przyjemność”. Stwierdził również, że „nałożył jeden rytm na rytm podstawowy”, traktując elewację jako zespół „motywów rytmicznych” różnej skali. Wklęsłe wykusze są pochylone do wewnątrz w proporcji 1:9. Poszczególne wykusze oddzielają zakrzywione, wysunięte filary biegnące aż do kolejnych uskoków. Niektóre filary mają pionowe nacięcia podkreślające pionowość. Okna otrzymały specjalnie wygięte ramy dopasowane do krzywizn fasady, co podniosło koszt budowy o 40 tys. dolarów.
Cokół budynku pierwotnego tworzą trzy najniższe kondygnacje. Fragment cokołu od strony Wall Street ma osiem traktów, z dwuskrzydłowym głównym wejściem umieszczonym pośrodku elewacji, do którego prowadzi krótki bieg schodów zewnętrznych. Portal prowadzi bezpośrednio do głównego holu. Otwór wejściowy obramowany jest postrzępionym portalem. Części cokołu od strony Broadwayu i New Street liczą po siedemnaście traktów. Na elewacji od strony New Street widnieje zapisana kursywą nazwa pracowni „Voorhees, Gmelin & Walker”. Przy New Street znajduje się także odsłonięty granitowy cokół z wejściem serwisowym.