Tyreologia (z gr. θυρεός, thyreos – tarcza; λόγος, logos – nauka) – nauka z dziedziny endokrynologii skupiająca się na tarczycy. Nauka ta opiera się na budowie anatomicznej, histologicznej, leczeniu oraz wpływie tego gruczołu na funkcjonowanie i regulację hormonalną organizmu.
Historia tyreologii Korzenie tej nauki sięgają starożytności (ok. 2000–1000 p.n.e), kiedy pojawiły się pierwsze opisy woli, leczonych preparatami z wodorostów bogatych w jod, niezbędny do produkcji hormonów tarczycy. W Grecji i Rzymie (500 p.n.e–200 n.e.) anatomowie znali już strukturę okolicy szyi gdzie znajduje się tarczyca, jednak nie rozpoznawali jej jeszcze jako gruczołu endokrynnego. Była wtedy uważana jako struktura amortyzująca bądź zabezpieczająca tchawicę.
W późniejszych latach, zwłaszcza w okresie renesansu, nastąpił przełom w tyreologii dzięki licznym sekcjom anatomicznym. Andreas Vesalius opisał dokładniej gruczoł szyjny, lecz wciąż w pełni nie była znana jego funkcja. Na początku XX wieku odkryto, że tarczyca produkuje kluczowe dla regulacji metabolizmu komórek hormony – T3 i T4 oraz rozpoznano mechanizm jodowania tyrozyny.