Z karenażu korzystały zarówno floty handlowe i wojenne, jak i statki korsarskie oraz pirackie; w źródłach z XVIII wieku można znaleźć informacje m.in. o przechylaniu okrętów Royal Navy oraz o praktyce karenażu jednostek pirackich, np. statku Czarnobrodego. W portach, w których brakowało doków suchych i rozbudowanej infrastruktury stoczniowej, specjalne miejsca do karenażu pełniły kluczową rolę w utrzymaniu flot w gotowości do żeglugi.
Wraz z rozpowszechnieniem poszycia miedzianego (od drugiej połowy XVIII wieku) oraz rozwojem doków suchych i pływających w XIX stuleciu znaczenie karenażu dla dużych jednostek stopniowo malało. Współczesne wyniki badań konstrukcji kadłubów, określają karenaż jako praktykę niebezpieczną dla dużych statków i wskazują, że we współczesnej żegludze wielkich jednostek jest ona zasadniczo unikana na rzecz dokowania w pozycji pionowej.
Technika przeprowadzania karenażu
Tradycyjnie karenaż wykonywano w miejscu zapewniającym stabilne oparcie dla kadłuba i możliwość wykorzystania pływów lub urządzeń cumowniczych: na stromym brzegu, przy specjalnie przygotowanym nabrzeżu lub przy użyciu dodatkowego statku pomocniczego.