Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 21 pp w Warszawie. W kwietniu 1921 był odkomenderowany z pułku na kurs aplikacyjny w Rembertowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1848. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 20 lipca 1925 został przeniesiony służbowo na trzy miesiące do 1 pułku szwoleżerów „celem praktycznego zapoznania się z organizacją, uzbrojeniem i regulaminami” kawalerii. 1 listopada 1925, po „złożeniu egzaminu wstępnego z dobrym postępem”, został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1925/1927. Z dniem 28 października 1927, po otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko referenta. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 198. lokatą. Z dniem 1 stycznia 1929 został przydzielony do Biura Ogólno Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w stołecznym garnizonie. W listopadzie 1931 został przeniesiony do 58 pułku piechoty w Poznaniu na stanowisko dowódcy batalionu. W listopadzie 1933 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII na stanowisko szefa Wydziału Mobilizacyjnego.