Emmanuel Bove (ur. 20 kwietnia 1898 w Paryżu, zm. 19 lipca 1945 w Paryżu) – francuski pisarz pochodzenia żydowsko-ukraińskiego, autor powieści i opowiadań, przedstawiciel nurtu minimalistycznego określanego jako écriture pauvre. Jego proza cechuje się ascetycznym językiem, precyzyjną obserwacją codzienności oraz portretowaniem ludzi samotnych i wykluczonych – bohaterów żyjących na marginesie, z którego nie potrafią się wydostać.
Życiorys Bove urodził się w Paryżu. Jego ojciec był Żydem pochodzącym z terenów dzisiejszej Ukrainy, matka zaś pochodziła z Luksemburga i pracowała jako służąca.
W czasie I wojny światowej przebywał w Anglii, gdzie kontynuował edukację. Po powrocie do Francji imał się różnych zajęć, a pierwsze próby pisarskie zwróciły uwagę Colette, która wsparła jego debiut.
W 1924 roku ukazała się jego pierwsza znacząca powieść, Mes amis, opisująca życie Victora Bâtona – samotnego inwalidy wojennego, żyjącego z renty i poszukującego przyjaźni. Utwór przyniósł Bove’owi uznanie krytyki. W 1928 roku autor otrzymał nagrodę literacką Prix Figuière.
W okresie okupacji, jako osoba pochodzenia żydowskiego, został objęty zakazem publikowania. Wyjechał na południe Francji, a następnie do Algierii, gdzie powstały jego ostatnie dzieła.