Jego zdaniem nawet ta nieliczna literatura eksperymentalna wydawana przez małe oficyny nie jest w istocie eksperymentalna, a powszechny pogląd głosi, „że jest trudna, ezoteryczna i efekciarska albo tak klasyczna, że staje się już eksperymentalna i nowatorska”.
Liukkonen twierdził, że nowa forma nie musi zawierać „trytonusów”, albo – jak pisał – nie chodzi o „trytonus-trytonus”, lecz o „trytonus złotego podziału”, czyli o starannie przemyślane zakłócenie formy klasycznej. Ostatnim poważnym dążeniem do nowości był według niego postmodernizm. Wszystko późniejsze to jedynie sprytna subkategoryzacja, pozbawiona trwałej wartości. Wśród „hydr postmodernizmu” wymieniał Laurence Sterne'a, James Joyce'a, William Gaddisa, Thomasa Pynchona, Johna Bartha, Williama H. Gassa, Kathy Acker oraz Hélène Cixous. Krytycznie wypowiadał się także o oprawie graficznej książek. Jego zdaniem okładki nie są już „książkowe”. Wydawcy inwestują w nie, ponieważ „chodzi o wizualne turnieje z całą resztą szumu bodźcowego”.