Proces produkcji thumb|left|Rekonstrukcja warsztatu tkackiego (2018) W procesie wyrobu kilimów z Cziprowci uczestniczą zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Mężczyźni przeważnie zajmują się wytwarzaniem, gręplowaniem i barwieniem wełny, kobiety natomiast tkają otrzymaną przędzę na pionowych krosnach. Stosowana podczas produkcji technika pozwala uzyskać dwustronne kilimy i polega na chwyceniu kilku nici osnowy lewą ręką i przewlekaniu przez nie kolorowych nitek wątku. Całość tkana jest specjalnym grzebieniem, zwanym tupica, aby otrzymana tkanina była gruba i zwarta.
Miesięcznie powstaje od 2 do 3 m² dywanu. Jego standardowa grubość to 3,5–5 mm, szerokość wynosi od 0,5 do 3 m, a długość waha się od 0,5 do nawet 30 m, jednak najpopularniejsze wymiary kilimów to 2 × 3 m.
Wełna barwiona naturalnie ma stonowane, pastelowe kolory, natomiast od końca XIX wieku stosuje się również barwniki chemiczne, które nadają tkaninie intensywniejszej barwy. Dominującymi odcieniami są szkarłat, karmazyn, beż, brąz, oliwkowa zieleń oraz błękit. Kilimy ozdabiane są motywami geometrycznymi typowymi dla , takimi jak kanatica, makaz, bakam czy karakaczka, motywami roślinnymi – drzewami, kwiatami, wieńcami, a także wizerunkami gwiazd oraz ptaków i innych zwierząt.