Po zakończeniu wojny awansował na kapitana (niem. Hauptmann) i został dowódcą kompanii w 80. Pułku Fizylierów. Niecały rok później został adiutantem przy sztabie X Korpusu Armijnego. W 1869 roku wysłany do Francji celem rekonesansu przed nadchodzącym konfliktem. Po wybuchu wojny francusko-pruskiej ponownie znalazł się w sztabie X Korpusu. Szlak bojowy von Seebecka obejmował między innymi bitwy pod Gravelotte, Beaune-la-Rolande oraz Le Mans. Konflikt zakończył w stopniu majora, a w 1871 roku został nobilitowany przez cesarza Wilhelma I.
Pod koniec 1871 roku został szefem sztabu 29. Dywizji Piechoty. Przez kilka miesięcy w 1876 roku pełnił obowiązki szefa sztabu XIV Korpusu Armijnego, w zastępstwie płk. Paula von Leszczyńskiego. Po awansie na podpułkownika w tym samym roku wysłany do Czarnogóry, gdzie jako pełnomocnik wojskowy uczestniczył w wyznaczaniu linii demarkacyjnej między tym państwem a Imperium Osmańskim. Po powrocie do Prus w 1877 roku został szefem sztabu XI Korpusu Armijnego i na tym stanowisku awansował na pułkownika (niem. Oberst). W 1882 roku objął dowództwo nad 115. Pułkiem Piechoty, na którego czele pozostawał do 1886 roku, kiedy awansował na generała majora (niem. Generalmajor) i został dowódcą 30. Brygady Piechoty stacjonującej w Koblencji. W 1889 roku otrzymał stopień generała porucznika (niem.