W XVI wieku typowym rozwiązaniem było nakładanie na dno dodatkowych drewnianych planek na warstwie smoły zmieszanej z sierścią zwierzęcą, lecz coraz częściej zaczęto stosować blachę ołowianą, która okazała się skuteczna przeciwko organizmom wiercącym w drewnie i przez mocarstwa morskie takie jak Hiszpania, Francja i Anglia została oficjalnie uznana za efektywną ochronę przeciwporostową. Jednocześnie szybko ujawniła się jej wada: ołów silnie przyspieszał korozję żelaznych elementów podwodnej części statku (sterów, śrub, nitów), co doprowadziło w 1682 roku do zakazu stosowania ołowianego poszycia przez Admiralicję Brytyjską.
Po odejściu od blachy ołowianej powrócono do dodatkowych planek drewnianych, pokrywanych mieszaninami dziegciu, tłuszczu, różnych związków siarki i smoły, mocowanych gęsto żelaznymi lub miedzianymi gwoździami o dużych łbach. Gwoździe tworzyły na poszyciu rodzaj metalicznej „łuski”, która po pokryciu rdzą obejmowała coraz większą powierzchnię kadłuba i w pewnym stopniu utrudniała zasiedlanie przez organizmy poroślowe.