W literaturze dotyczącej biofoulingu wyróżnia się zazwyczaj microfouling (mikroporastanie) oraz macrofouling (makroporastanie). Mikroporastanie obejmuje przede wszystkim bakterie, grzyby, pierwotniaki i okrzemki tworzące wielowarstwowy biofilm, natomiast makroporastanie dotyczy większych organizmów, takich jak wąsonogi, małże, mszywioły, gąbki i makroglony. Ze względu na charakter osadzających się organizmów porosty dzieli się również na tzw. formy „twarde” (np. organizmy wapienne, budujące twarde szkielety) i „miękkie” (glony, gąbki, organizmy galaretowate), które różnią się m.in. wpływem na chropowatość i opory ruchu jednostki.
Zjawisko kolonizowania powierzchni żywych organizmów przez inne gatunki (np. porastanie muszli małży przez glony lub drobne bezkręgowce) określa się jako epibioza, która z punktu widzenia ekologii jest zbliżona do biofoulingu, choć dotyczy substratów biologicznych, a nie konstrukcji technicznych.
Etapy rozwoju porostu