Ochrona lasów niepaństwowych w II Rzeczypospolitej – uwarunkowania prawne określające rolę państwa, zmierzającą do zapewnienia trwałości lasów należących do podmiotów prywatnych, samorządowych, kościelnych i instytucjonalnych, poprzez stworzenie jednolitych zasad ochrony zasobów leśnych.
Historia Ochrona lasów niepaństwowych pojawiła się w momencie odzyskania niepodległości. Polska stanęła wobec ogromnych dysproporcji w obrębie zasobów leśnychKazimierz Heymanowski, Sytuacja prawno-organizacyjna lasów niepaństwowych w Polsce na tle dokonań w tej dziedzinie po II wojnie światowej, Sylwan RCXXXVI, 1992, nr 3.Tadeusz Janicki, Lasy na ziemiach polskich u progu niepodległości (1918-1924), UAM, Poznań 2020.Roman Jaszczak, Urządzanie lasów w latach 1918–1939 w Polsce, Studia i Materiały, Uniwersytet Przyrodniczy, Poznań 2019.. Na ziemiach byłego zaboru rosyjskiego dominowały lasy mocno przerzedzone i pozbawione racjonalnej gospodarki. Z kolei na terenach byłego zaboru pruskiego przeważała administracja leśna nowoczesna, oparta na naukowych podstawach gospodarki leśnej. Natomiast w Galicji istniała wielowiekowa praktyka eksploatacji prowadząca do degradacji drzewostanów. Dodatkowo I wojna światowa przyniosła bezprecedensową dewastację, masowe wyręby prowadzone przez armie okupacyjne.