W przypadku mniejszych lasów stosowano uproszczone plany, ale nawet one wprowadzały element racjonalności dotąd często nieobecny w praktyce.
Ustawa w sposób wyraźny ograniczyła klasyczne prawo własności. Właściciel nie mógł już swobodnie decydować o wyrębie czy sposobie prowadzenia gospodarstwa leśnego. Musiał działać zgodnie z zatwierdzonym planem i pod kontrolą państwa. Każda próba wycięcia ponad ustalony limit była traktowana jako naruszenie interesu publicznego.
Znaczenie lasów niepaństwowych dla środowiska Ustawa wyróżniała lasy szczególnie ważne dla środowiska, które były uznane za ochronne, jeśli:
chroniły glebę i teren przeciwdziałający zmywaniu gleby, erozji, jałowieniu, zapobiegają osuwiskom, obrywaniu skał, lawinom i hamowały powstawanie dzikich potoków. chroniły wody, zabezpieczały brzegi rzek przed obrywaniem, chroniły źródła przed zasypywaniem. chroniły krajobraz i powierzchnię ziemi.