Zastosowanie systemu Hoffmanna pozwalało na redukcję zużycia paliwa w porównaniu z ówczesnymi piecami okresowymi, co przekładało się zarówno na niższe koszty produkcji, jak i mniejsze obciążenie środowiska lokalnego. W wielu regionach (np. na Śląsku, w Saksonii czy w rejonie Bangladeszu) piece pierścieniowe stały się podstawą lokalnych układów osadniczych, skupiając wokół siebie osiedla robotnicze i infrastrukturę transportową.
Do wad pieców Hoffmanna zalicza się dużą pracochłonność tradycyjnej eksploatacji (ręczne układanie wsadu, ręczne dozowanie paliwa, konieczność stałego nadzoru pieca), znaczną emisję pyłów i gazów spalinowych w starszych obiektach oraz ograniczone możliwości pełnej automatyzacji w porównaniu z nowoczesnymi piecami tunelowymi. Z tych względów w krajach wysoko uprzemysłowionych od drugiej połowy XX wieku system Hoffmanna był stopniowo wypierany przez piece tunelowe i inne konstrukcje ciągłe o wyższej sprawności energetycznej oraz mniejszej pracochłonności.
Współczesne odmiany i stan zachowania