Słońce sprawiedliwości (, ) – miedzioryt Albrechta Dürera z około 1499 roku, przedstawiający Jezusa Chrystusa jako sędziego.

Historia Symbolika solarna (zob. kult solarny) w odniesieniu do Jahwe pojawia się w księgach prorockich Starego Testamentu (, , , Słońce sprawiedliwości u , ); do Oriens z Księgi Zachariasza nawiązał ewangelista Łukasz (), u Mateusza Jezus ma oblicze jak słońce (), podobny obraz pojawia się w wizji Powtórnego Przyjścia w Apokalipsie Janowej (); Jan mówi o Jezusie–światłości świata (, ). Pojawia się ono później m.in. w dziełach Orygenesa, Ambrożego, Jana Chryzostoma, Hieronima, Augustyna.

Atrybuty o charakterze solarnym, które pojawiają się w motywie zwanym Sol Iustitiae (Słońce Sprawiedliwości) odnoszą się do Jezusa–sprawiedliwego sędziego w ikonografii chrześcijańskiej (zob. ). Określenie Sol Iustitiae to prorocki tytuł Chrystusa.

Bezpośrednią inspiracją mogło być kompendium pt. Repertorium morale, w którym ideologia chrześcijańska została połączona z wątkami mitologicznymi. Praca powstała w Norymberdze około 1499 roku, powstały co najmniej dwa szkice z motywem Chrystusa jako Słońca Sprawiedliwości;