do 1941 uczestniczył w ponad 37 wystawach.
Działalność literacka i artystyczna W latach 1906-1907 pracował jako redaktor i kierownik działów w czasopismach „Pret Sauli” oraz „Stari”. Do 1914 opublikował ponad 100 artykułów poświęconych sztuce. W 1906 na scenie zadebiutowała jego sztuka Traģēdija.
W 1911 w prasie po raz pierwszy ukazały się fragmenty przyszłej Baltā grāmata). W tym samym czasie opublikował pierwszą część powieści Aija, jednego z jego najważniejszych dzieł.
W czasie I wojny światowej, w 1915, udał się wraz z rodziną na Kaukaz, gdzie stworzył podstawy opowiadań z tomu Kaukāzs (1920) oraz inspiracje do powieści Nāves deja (1924). Po powrocie na Łotwę w 1918 intensywnie rozwijał działalność twórczą. Był współzałożycielem i pierwszym przewodniczącym stowarzyszenia Neatkarīgo mākslinieku vienība (1919).
Do jego ważniejszych powojennych utworów należą m.in. Ar makšķeri (1921), opowiadanie Uršulīte (1935), psychologiczna powieść Neskaties saulē (1936), a także Augšzemnieki (1937). W 1924 odbył inspirującą podróż do Paryża, a w 1936 – do Włoch, co zaowocowało m.in. powieścią Kapri (1939).
Był aktywny również jako ilustrator;