stąd ich motto: Dziś w Hiszpanii, jutro we Włoszech.
Opór włoskich sił zbrojnych We Włoszech Rzym thumb|Włoscy żołnierze przygotowujący się do starcia z Niemcami pod Porta San Paolo w Rzymie, 10 września 1943 thumb|Tablica pamiątkowa poświęcona poległym w bitwie pod Porta San Paolo w Rzymie, 10 września 1943 Zbrojny opór przeciwko niemieckiej okupacji po kapitulacji Włoch przed aliantami z 3 września 1943 roku rozpoczął się od regularnych sił włoskich: Włoskich Sił Zbrojnych i Korpusu Karabinierów. Najbardziej znana bitwa tego okresu wybuchła w Rzymie w dniu ogłoszenia zawieszenia broni. Jednostki Regio Esercito, takie jak Dywizja „Sassari”, „Granatieri di Sardegna”, Dywizja „Piave”, Dywizja „Ariete II”, Dywizja „Centauro”, Dywizja „Piacenza” i Dywizja „Lupi di Toscana” (oprócz pułków karabinierów, piechoty i artylerii nadbrzeżnej) zostały rozmieszczone wokół stolicy i wzdłuż okolicznych dróg.
Nieliczni wtedy we Włoszech niemieccy spadochroniarze i grenadierzy pancerni zostali początkowo odparci i ponieśli straty, ale stopniowo zyskiwali przewagę, wspierani doświadczeniem i przewagą sił pancernych.