Niepomyślna pogoda opóźniła rozpoczęcie manewrów do nocy z 25 na 26 września 1944 roku; dopiero wtedy samoloty transportowe przewożące pierwsze trzy bataliony spadochronowe mogły wystartować i podjąć próbę zrzutu żołnierzy na trzech oddzielnych strefach zrzutu. Ograniczona widoczność oraz niewystarczające wyszkolenie pilotów maszyn transportowych spowodowały znaczne rozproszenie desantowanych oddziałów. Na pierwszej strefie zrzutu po 90 minutach jedynie 65% żołnierzy i wyposażenia było gotowych do dalszych działań, natomiast na drugiej strefie dowódca batalionu o godzinie 10:00 następnego dnia dysponował zaledwie 20% stanu osobowego. Podobna liczba spadochroniarzy chybiła trzeciej strefy, choć większość z nich wylądowała na stosunkowo ograniczonym obszarze, co umożliwiło szybkie zebranie pododdziałów.
Dalsze komplikacje przyniosła katastrofa lotnicza, w której zginęło ośmiu spadochroniarzy i czterech członków załogi samolotu. Elementy szybowcowe dywizji, przewidziane do lądowania w kolejnym rzucie, zostały dodatkowo opóźnione przez złe warunki atmosferyczne.