Mimo trudności okres dwudziestolecia międzywojennego był czasem intensywnych działań na rzecz odnowy zasobów leśnych oraz rozwoju ochrony przyrody. Wprowadzono ograniczenia wyrębów, wstrzymano masowe zamiany lasów na grunty orne, a także dążono do zmniejszenia zużycia drewna na cele opałowe. Rosnące znaczenie zaczęły mieć również idee ochroniarskie, które stopniowo uzyskiwały podstawy prawne. Kulminacją tych działań było uchwalenie w marcu 1934 r. ustawy o ochronie przyrody – aktu pionierskiego w skali regionu, choć jego pełne wdrożenie napotykało opór części właścicieli ziemskichUstawa z dnia 10 marca 1934 r. o ochronie przyrody. Dz. U 1934 nr 31, poz. 274.. Leśnicy polscy odegrali w tym procesie kluczową rolę, inicjując i wspierając działania na rzecz zachowania najcenniejszych obszarów.
W okresie międzywojennym tereny leśne zajmowały 22,2% powierzchni krajuRocznik Statystyczny 1939, GUS, Warszawa 1939.. Biorąc pod uwagę lasy jako całość, to 38,7% stanowiły lasy państwowe, zaś 61,3% pozostawało w rękach właścicieli niepaństwowych.