Wyłączenie obszaru leśnego mogło nastąpić wyłącznie w odniesieniu do terenów przekraczających 10 hektarów, co podkreślało wagę decyzji oraz konieczność zachowania kontroli nad istotnymi zasobami państwowymi. Procedura wymagała podjęcia uchwały Rady Ministrów, stanowiącej najwyższy szczebel decyzyjny w tym zakresie. Uchwała mogła być podjęta jedynie na wniosek ministra zainteresowanego realizacją określonego celu, przy czym wniosek ten musiał zostać zgłoszony w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Reform Rolnych, odpowiedzialnym za nadzór nad gospodarką leśną. Zapewniało to koordynację działań i zapobiegało przypadkowemu lub nieuzasadnionemu uszczuplaniu zasobów leśnych będących w gestii państwa. Instytucja wyłączania obszarów leśnych z państwowego gospodarstwa leśnego była więc narzędziem o charakterze strategicznym, umożliwiającym dostosowanie wykorzystania terenów leśnych do nadrzędnych potrzeb państwowych, przy jednoczesnym zachowaniu mechanizmów kontroli i nadzoru, gwarantujących racjonalne gospodarowanie majątkiem leśnym.