Uhonorowano całą organizację jako zbiorowość, a nie indywidualnie konkretnych ludzi, na ich własną prośbę.
Kolejnym dużym sukcesem było zerwanie duńskiej sieci kolejowej w dniach po lądowaniu w Normandii, co opóźniło przerzut wojsk niemieckich do Francji w charakterze posiłków.
Jednym z głównych pól aktywności duńskiego ruchu oporu w końcowym okresie wojny były likwidacje kolaborantów i informatorów. Uważa się, że w latach 1943–1945 bojownicy ruchu oporu zabili do 400 osób: duńskich nazistów, kolaborantów uważanych za szczególne zagrożenie dla ruchu oporu i pracowników Gestapo.
W ostatnich dniach wojny w Europie ruch oporu odegrał ważną rolę w rozbrajaniu niemieckich oddziałów na terytorium Danii, pilnowaniu jeńców oraz aresztowaniu kolaborantów.
Duński ruch oporu przez całą wojnę stracił ponad 850 członków zabitych w akcji, zamordowanych w więzieniach i niemieckich obozach koncentracyjnych lub (w 102 przypadkach) straconych w wyniku oficjalnego procesu sądowego.