W 1932 obronił pracę magisterską na temat Karla Gutzkowa.
Po studiach pracował jako nauczyciel języka niemieckiego w Chełmży, potem aż do 1939 w gimnazjum i szkole handlowej w Siedlcach. W 1934 roku poślubił nauczycielkę historii z Siedlec i Warszawy. W czasie wojny uczył na tajnych kompletach języka niemieckiego.
W 1950 został w Warszawie lektorem języka niemieckiego w Szkole Głównej Handlowej. W tym samym roku obronił doktorat napisany pod kierunkiem Juliusza Kleinera, tytuł rozprawy doktorskiej: Martin Opitz und seine Beziehungen zu Polen. Został docentem na Wydziale Neofilologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, dodatkowo pracował przez kilka lat w Polskiej Akademii Nauk w dziale badawczym „Historia oświaty”.
W roku 1966 został pracownikiem etatowym w Katedrze Germanistyki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1969–1972 sprawował funkcję kierownika Katedry. Był to pierwszy w polskiej powojennej germanistyce przypadek powierzenia funkcji kierowniczej Polakowi, gdyż dotychczas te funkcje sprawowali germaniści z NRD. 10 listopada 1973 roku otrzymał tytuł profesora.