Z kolei tom Kastaļavots (1925) uznawany jest za jedno z najdojrzalszych osiągnięć jego liryki.
Do najważniejszych utworów poetyckich należą:
epopeja Pelēkais barons (1909) oraz jej kontynuacja z 1933, wzorowana kompozycyjnie na Onieginowskiej strofie, Mīlestības poēma (1921), Dievu sūtne (1934), dedykowana zmarłej żonie Mariji.
Dramaturgia Eglītis pisał również sztuki teatralne, m.in. Galmā (1906), Ceļa biedri (1921), komedię Lauku miljonārs jeb Re, kur vīrs (1923), dramat Ministra sievas (1924) oraz Nesaraujamās saites (1934). Żaden z tych utworów nie zdobył jednak większego rozgłosu.
Przypisy
Linki zewnętrzne Viktors Eglītis w bazie Goodreads
Kategoria:Łotewscy pisarze Kategoria:Łotewscy poeci Kategoria:Łotewscy dramaturdzy Kategoria:Łotewscy publicyści Kategoria:Eseiści XIX wieku Kategoria:Eseiści XX wieku Kategoria:Teoretycy literatury Kategoria:Symboliści (pisarze) Kategoria:Moderniści Kategoria:Realiści (pisarze) Kategoria:Łotewskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1945