Hilda Vīka-Eglīte (ur. 5 listopada 1897 w Rydze, zm. 14 lutego 1963 tamże) – łotewska malarka, graficzka, ilustratorka oraz pisarka tworząca prozę i poezję.
Jej twórczość plastyczna i literacka charakteryzuje się romantyczną stylizacją, dekoracyjnością oraz silną obecnością motywów kobiecych, natury i świata wyobraźni.
Życiorys Urodziła się w rodzinie pracownika fabryki likierów. W młodym wieku uczęszczała do niemieckiej szkoły rzemiosła dla dziewcząt w Rydze (1908-1914), a następnie do kursów księgowości (1916).
Podczas I wojny światowej pracowała jako pielęgniarka, opiekunka dzieci i służąca w różnych regionach dawnego Imperium Rosyjskiego, m.in. w Rosji, na Litwie i w Polsce (1917-1920). W 1918 wróciła na Łotwę i ukończyła kursy księgowości, po czym podjęła pracę urzędniczki w Ministerstwie Handlu i Przemysłu, a później w Banku Hipotecznym (1920-1935).
Równolegle rozwijała wykształcenie artystyczne: studiowała w Łotewskim Uniwersytecie Ludowym (1920-1922) oraz w prywatnych pracowniach Romana Suty, Augusta Zauera i Ugasa Skulme (1920-1927). Od 1927 zaczęła regularnie uczestniczyć w wystawach, a w 1933 odbyła się jej pierwsza indywidualna ekspozycja.