W drugiej połowie dekady jej zainteresowanie zwróciło się ku motywom folklorystycznym, zgodnym zarówno z jej osobistą wrażliwością, jak i z ówczesnym nurtem dievturības (Māra laidarā, Meža māte un Vēja māte).

Uprawiała również malarstwo olejne, szczególnie pejzaże. Wiele z nich przedstawia Kīpsalę – miejsce jej dzieciństwa. Charakteryzują się one umiarkowaną kolorystyką i cechami „nowej rzeczowości”, co tworzy efekt zdystansowanej, nieco iluzorycznej atmosfery (Pie Zunda kanāla, ok. 1927; Skats uz Dzegužkalnu, 1929).

Portret stał się dominującym gatunkiem w latach 30. Vīka malowała bliskich, artystki oraz siebie samą w licznych autoportretach, często stylizowanych i symbolicznych (Pašportrets, 1934; Bārtiete. Pašportrets, 1936). Jej akty i autoportrety uznawane są za jedne z najbardziej oryginalnych osiągnięć w jej dorobku.

Twórczość literacka Pisała prozę i poezję, przy czym jej pierwsza książka poetycka Spožie ūdeņi ukazała się w 1932. Literackie utwory Vīki naznaczone są wizualnością, introspekcją oraz poetyckim spojrzeniem na życie codzienne. Autorka często przedstawiała środowisko artystyczne, miejskie obrzeża oraz świat emocji kobiet.

W swoich książkach tworzyła ilustracje i oprawę graficzną zarówno do własnych tekstów, jak i prac innych autorów.