Jego kontrakt z Comédie-Française obejmował „pierwszą, drugą, trzecią i czwartą rolę komiczną, a także role drugoplanowe”, co świadczyło o wszechstronności jego talentu i szerokim wachlarzu możliwości. Jak napisano, „pełen dowcipu, lecz pozbawiony wulgarności, z finezją wciela się w wielkich lokajów” (m.in. Scapino, Crispin, Frontin, Dubois, Pasquin, Mascarille i Sganarelle). Nie wahał się też grać młodego pasterza Słoneczko w Weselu Figara czy Du Boisa w Mizantropie Molière’a, gdy było to wymagane.
Zostając w 1835 członkiem Komedii Francuskiej (sociétaire), wykazywał się dużą skutecznością w ówczesnym repertuarze, portretując różnorodne role, zwłaszcza w sztukach takich autorów, jak Eugène Scribe, Octave Feuillet, Auguste Vacquerie, Eugène Labiche i Émile Augier.
Razem z napisał kilka sztuk, w tym La Joconde, wystawionej w Comédie-Française w 1855. Pisał także dla „Monde dramatique”, finansowanego przez przyjaciela Gérarda de Nerval. Jako jeden z pierwszych badaczy twórczości Molière’a, był głównym inicjatorem budowy fontanny pisarza na rogu . W 1847 wystawił komedię Don Juan Molière’a (w której grał Pierrota) z oryginalnym tekstem, który Comédie-Française zastępowało do owego czasu wersją wierszowaną Thomasa Corneille’a.