Holenderskie władze kolonialne wykorzystały sytuację i przystąpiły do działań zbrojnych przeciwko chińskim osiedlom w obrębie miasta: oddziały podpalały domy i zabijały cywilów. Holenderski polityk i krytyk kolonializmu opisywał później te wydarzenia słowami: „Pod miecze padały kobiety ciężarne i karmiące, dzieci oraz drżący starcy. Bezbronni jeńcy byli zarzynani jak owce”.
Oddziały pod dowództwem porucznika Hermanusa van Suchtelena oraz kapitana Jana van Oostena – ocalałego z wcześniejszych walk w Tanah Abang – zajęły pozycje w dzielnicy chińskiej. Jednostka van Suchtelena rozstawiła się na targu drobiowym, natomiast oddział van Oostena obsadził posterunek wzdłuż przyległego kanału. Około godziny 17:00 wojska holenderskie otworzyły ogień artyleryjski do zabudowań zajmowanych przez ludność chińską, co doprowadziło do pożarów. Część mieszkańców spłonęła w swoich domach, inni zostali zastrzeleni podczas próby ucieczki lub odebrali sobie życie w akcie desperacji. Osoby, którym udało się dotrzeć do kanału w pobliżu osiedla mieszkalnego, zostały zabite przez żołnierzy holenderskich oczekujących w małych łodziach. Równolegle inne pododdziały przeszukiwały płonące kwartały ulic, dobijając wszystkich napotkanych ocalałych. Działania te wkrótce objęły całe miasto.