Neuroarchitektura (ang. neuroarchitecture lub neuroscience of architecture) – interdyscyplinarna dziedzina nauki łącząca architekturę, neurobiologię, psychologię środowiskową oraz kogniwistykę, zajmująca się badaniem wpływu projektowania przestrzeni i bodźców architektonicznych na funkcjonowanie ludzkiego mózgu.
Definicja i założenia Neuroarchitektura opiera się na zasadach projektowania opartego na dowodach (ang. ). Jej fundamentalne założenie mówi, że architektura i projektowanie wnętrz nie powinni być oparte wyłącznie na estetyce czy tradycji, ale na wiedzy o tym, jak bodźce architektoniczne wpływają na zmiany fizykochemiczne w organizmie – szczególnie na poziom hormonów i neuroprzekaźników oraz rytm dobowy.
Historia i rozwój Koncepcja neuroarchitektury jako systematyzowanej dziedziny wywodzi się z prac z przełomu XX i XXI wieku. Jednym z jej pionierów był Roger Ulrich (ur. 1941), badacz psychologii zdrowia, który w latach 80. XX wieku przeprowadził przełomowe badanie pokazujące, że stres i depresja zmniejszają się, gdy pacjenci mogą obserwować naturalne krajobrazy z okna szpitala – zjawisko określane jako biofilia.Przełomowym momentem dla formalnego ujęcia neuroarchitektury było powstanie w 2003 roku.