Mędrzec mówi, że nikt jeszcze nie wskazał miejsca, gdzie zakwitła taka niezwykła róża. Podkreśla, że nie chodzi o róże związane z legendami, bohaterstwem ani nauką. Szczęśliwa matka twierdzi, że najpiękniejsza róża pojawia się na policzkach jej dziecka, gdy budzi się i uśmiecha. Mędrzec odpowiada, że istnieje jeszcze piękniejsza róża. Jedna z kobiet mówi, że widziała tę jeszcze lepszą, świętą różę na bladej twarzy królowej, gdy czuwała w nocy przy chorym dziecku, płacząc, całując i modląc się w macierzyńskiej trwodze. Mędrzec stwierdza, że choć ta biała róża smutku jest święta i potężna, to jednak nie jest tą poszukiwaną.
Biskup mówi, że przed ołtarzem widzi najpiękniejszą różę, jaśniejącą jak oblicze anioła. Młode dziewczęta przystępują do Stołu Pańskiego i na ich policzkach pojawiają się rumieńce. Jedna z dziewcząt spogląda na Boga z pełną czystością i miłością. Mędrzec stwierdza, że nikt jeszcze nie wymienił prawdziwie najpiękniejszej róży.
Do pokoju wchodzi synek królowej, płacząc i niosąc otwartą ozdobną Biblię.