Na kongregacji starsi jezuici Marylandu głosowali w stosunku 6:4 za przeprowadzeniem sprzedaży niewolników, a Stephen Dubuisson przedłożył przełożonemu generalnemu zestawienie argumentów moralnych i finansowych obu stron sporu.
Tymczasem, aby zapewnić środki na funkcjonowanie prowincji, William McSherry – pierwszy prowincjał prowincji Marylandu – w 1835 roku rozpoczął sprzedaż niewielkich grup niewolników plantatorom z Luizjany. Uzasadniał to niemożnością znalezienia nabywców wśród lokalnych właścicieli ziemskich oraz zapewnieniami kupujących, że nie będą oni źle traktować niewolników i pozwolą im na praktykowanie wiary katolickiej.
Sprzedaż W październiku 1836 roku Roothaan formalnie zezwolił jezuitom Marylandu na sprzedaż niewolników, pod warunkiem spełnienia trzech warunków: niewolnicy mieli zachować prawo do praktykowania wiary katolickiej, nie wolno było rozdzielać rodzin oraz uzyskane środki miały zostać przeznaczone na kształcenie nowicjuszy jezuickich, a nie na spłatę długów. William McSherry wstrzymywał się z realizacją transakcji, ponieważ w następstwie paniki roku 1837 wartość niewolników na rynku gwałtownie spadła, a jednocześnie poszukiwał nabywcy gotowego zaakceptować wszystkie trzy warunki. W październiku tego samego roku, wobec ciężkiej choroby McSherry’ego, urząd prowincjała objął Thomas F.