Przedplecze zwykle jest szersze niż dłuższe, po bokach zaokrąglone lub kątowo załamane, ku tyłowi zwężone mocniej niż ku przodowi, niekiedy wręcz szypułkowato. Z wyjątkiem kilku gładkich, lśniących guzków jest ono bardzo gęsto punktowane. Guzki te bywają pozlewane. Przedpiersie ma szeroki i za przednimi biodrami rozszerzony wyrostek międzybiodrowy. Odnóża są dość masywne, o maczugowato zgrubiałych udach. Wieńczące stopy pazurki pozbawione są modyfikacji.
Genitalia samca cechują się dwupłatowym tegmenem oraz podzielonym na płaski, płytkowaty, na szczycie zaokrąglony płat grzbietowy i zaostrzony płat brzuszny edeagusem.
Ekologia i występowanie Owady te są kambiofagami i ksylofagami drzew i krzewów iglastych. Podawane są z cyprysów, cyprysików, cedrów, cedrzyńców, daglezji, jodeł, kryptomerii, Libocedrus, sekwoi, sosen, świerków, żywotników.
Przedstawiciele rodzaju znani są z krain nearktycznej, neotropikalnej i palearktycznej. W Ameryce sięgają od Alaski na północy po Honduras na południu. Z Palearktyki znanych jest 10 gatunków, z czego trzy stwierdzono w Europie. Z Polski wykazano dwa z nich, tomanka świerkowego i S. russicus.
Taksonomia Takson ten wprowadził w 1839 roku Étienne Mulsant. Gatunkiem typowym wyznaczono Cerambyx undatus.