Wszczęto poszukiwania sprawcy podpalenia, a za informacje prowadzące do jego aresztowania wyznaczono nagrodę w wysokości 1000 koron. 10 kwietnia 1967 roku po długotrwałym śledztwie policja w Gävle uznała pożar za wyjaśniony. Po podpalenia kozła przyznał się młody mieszkaniec Gävle. Zarzut dotyczący podpalenia został zakwalifikowany jako uszkodzenie mienia. Kozły wznoszono kolejnych latach. W 1967 i 1968 roku obyło się bez incydentów, ale kozioł w 1969 roku został ponownie podpalony, a sprawcy nie udało się wykryć. W 1970 roku Södra Kungsgatans Förening podarował kozła miastu Gävle. I w tym roku kozioł został podpalony. W latach 1966–1970 budowę kozła organizował Söders Köpmän, w 1971 roku wycofał się z projektu. Następnie inicjatywę przejęło Naturvetenskapliga föreningen (Towarzystwo Nauk Przyrodniczych) w Vasaskolan, które przez kilka lat budowało kozły o różnych rozmiarach. W 1986 roku Söders Köpmän wznowił tradycję i przez kilka lat budowano dwa kozły: dużego, konstruowanego z inicjatywy Söders Köpmän, i małego – z inicjatywy Vasaskolan. Kozioł z Gävle został wpisany do księgi rekordów Guinnessa jako największy na świecie kozioł ze słomy.