Neal zatrudnił doświadczonego cukiernika Jamesa Appletona do wyrobu pastylek. Obaj zauważyli, że nowa dostawa „daftu” była inna niż zwykle: Appleton uznał, że masa była bardziej sypka i gładka niż zazwyczaj, a gotowe pastylki miały ciemniejszy odcień niż te, do których byli przyzwyczajeni. Appleton, który pracował w bezpośrednim kontakcie z arszenikiem, zachorował i zaczął cierpieć na silne wymioty, a Neal, który od czasu do czasu próbował pastylek, by sprawdzić ich jakość, również zaczął wymiotować. Żaden z nich nie powiązał jednak swoich dolegliwości z cukierkami.
30 października 1858 roku Hardaker odebrał od Neala partię 18 kilogramów miętowych pastylek. Zauważył ich nietypowo ciemniejszy odcień w porównaniu z wcześniejszymi dostawami, co pozwoliło mu wynegocjować cenę 7½ pensa za funt – o pół pensa niższą niż zwyczajowa. Hardaker sprzedawał cukierki po 57 gramów za 1½ pensa. Sam skosztował kilku pastylek i około godziny 17:30 zaczął odczuwać dolegliwości. Wrócił wówczas do domu, pozostawiając stragan pod opieką pomocnika aż do zamknięcia o 23:30. Do tego czasu sprzedano około tysiąca sztuk zatrutych słodyczy.
Śledztwo, aresztowania i proces sądowy