W czasie wojny działała w ruchu oporu, była związana z lewicowym ugrupowaniem ELAS. Za swoją działalność była więziona i torturowana. W 1948 jedna z prawicowych bojówek pobiła Bellu w pobliżu klubu, w którym występowała, nazywając ją komunistką. Po tym incydencie przeniosła się do klubu Panagaki i rozpoczęła współpracę z Markosem Vamvakarisem. Na początku lat 60. XX wieku jej kariera się załamała, ale pod koniec dekady odzyskała popularność, kiedy muzyka rebetiko przeżywała swój renesans i fascynowała młode pokolenie Greków. W latach 1966-1995 ukazało się 40 płyt długogrających z utworami wykonywanymi przez Sotirię Bellu.
Pod koniec kariery zmagała się z uzależnieniem od hazardu i z alkoholizmem. W 1993 została u niej zdiagnozowana choroba nowotworowa krtani, wkrótce potem straciła głos. Zmarła w szpitalu w Pireusie cztery lata później, została pochowana na Pierwszym Cmentarzu Aten, obok Vassilisa Tsitsanisa.
Życie prywatne Była mężatką, w 1938 poślubiła konduktora autobusu Vangelisa Trimurasa. Małżeństwo trwało zaledwie pół roku. Mąż był alkoholikiem i znęcał się nad Sotirią, a ona w trakcie kolejnej kłótni oblała twarz małżonka kwasem i trafiła do więzienia Averof. Skazana na trzy lata pozbawienia wolności. Po apelacji jej wyrok skrócono do 6 miesięcy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Greckie wokalistki Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 1997 Kategoria:Greccy muzycy folkowi