Zapory wodne W drugim okresie swojej działalności Intze poświęcił się głównie inżynierii wodnej i gospodarce wodnej na dużą skalę. Jego badania nad zbieraniem wody deszczowej, budową zapór, dystrybucją wody i ochroną przeciwpowodziową stanowiły najważniejsze podstawy naukowe a ich treść została znacząco ukształtowana przez kilka awarii zapór za granicą, między innymi w USA w roku 1889 co kosztowało życie 2200 ludzi. thumb|left|Usypany wał ziemny u podstawy zapory od strony spiętrzonej wody zwany Klinem - Intzego Wzorował się na Francji, gdzie zbudowano już liczne tamy o łącznej pojemności 265 milionów metrów sześciennych. Na XXIII Walnym Zgromadzeniu Niemieckiego Związku Inżynierów (VDI) w Magdeburgu w 1882 roku przedstawił program „racjonalnego wykorzystania niemieckiej energii wodnej”. Jednak jego pierwszy projekt, który został zrealizowany, koncentrował się nie na energetyce wodnej, lecz na zaopatrzeniu w wodę. W 1884 roku miasto Remscheid uruchomiło wodociągi ze studniami wód gruntowych, które wkrótce okazały się niewystarczające, aby zaspokoić rosnące zapotrzebowanie na wodę. Intze zaproponował budowę tamy na rzece Eschbach, dopływie rzeki Wupper. Aby to jednak zrobić, musiał najpierw poznać dostępne zasoby wody. Zbudował więc automatyczną stację pomiarową poziomu wody mierzącą opady w dwóch punktach zlewni.