Na początku września 1939 roku wyszła za mąż za muzykologa Jana Około-Kułaka (najprawdopodobniej zginął potem w Auschwitz-Birkenau). W czasie II wojny światowej zajmowała się handlem - sprzedawała tekstylia przy Placu Żelaznej Bramy w Warszawie. Na scenę wróciła w 1944 roku, występując w Teatrze Wojska Polskiego w Lublinie, z którym to zespołem wystąpiła następnie m.in. w Krakowie, Katowicach i Łodzi (1944–1945). Po powrocie do Warszawy była członkinią Sądu Weryfikacyjnego ZASP I instancji oraz grała w stołecznych Miejskich Teatrach Dramatycznych (1945–1949). Następnie była członkinią zespołów: Teatru Powszechnego (1949–1950) i Teatru Nowej Warszawy (Młodej Warszawy, Klasycznego) (1950–1964). W 1964 roku przeszła na emeryturę. W późniejszych latach występowała m.in. w objazdowym zespole Mieczysławy Ćwiklińskie, wystawiającym pod egidą Estrady Białostockiej sztukę "Drzewa umierają stojąc" (1968–1970). Wzięła udział w trzech spektaklach Teatru Telewizji (1961–1968) oraz pięciu audycjach Teatr Polskiego Radia (1951–1965). W 1990 roku zamieszkała w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie.
W 1970 roku opublikowała wspomnienia pt. "Opowiadania aktorki" oraz rozdział pt. "Teoria" w książce "O zespole Reduty 1919–1939. Wspomnienia".
Została pochowana na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kw.