Tuż przed wybuchem wojny z Francją powierzono mu stanowisko naczelnego kwatermistrza I Armii gen. Karla von Steinmetza. Jego szlak bojowy w tej wojnie obejmował bitwy pod Spicheren i Gravelotte oraz oblężenie Metzu. Na początku 1871 roku został szefem sztabu Armii Południowej feldmarszałka Edwina von Mateuffela. Po podpisaniu pokoju frankfurckiego stanął na czele Wydziału Historii Wojskowości Sztabu Generalnego. W 1873 roku awansował na generała majora (niem. Generalmajor). Pięć lat później został pełniącym obowiązki komendanta wojskowego Berlina oraz dowódcy Żandarmerii Krajowej i na tym stanowisku awansował na generała porucznika (niem. Generallieutenant), a w 1880 roku stanął na czele 17. Dywizji. W latach 1884-1888 był generałem-głównodowodzącym III Korpusem Armijnym, a w 1886 roku otrzymał stopień generała kawalerii (niem. General der Cavallerie). W 1888 roku przeszedł na emeryturę i z tej okazji otrzymał prawo noszenia munduru z wpisem na listę oficerów 12. Pułku Dragonów.
Odznaczenia Odznaczenia gen.