Ochrona zwierząt w II Rzeczypospolitej – całokształt przepisów prawa regulujących humanitarne traktowanie zwierząt, zakazujących znęcania się nad nimi i nakładających określone obowiązki na właścicieli zwierząt oraz służby państwowe. Wprowadzały one także sankcje karne za naruszenia i podkreślały konieczność poszanowania życia i dobrostanu zwierząt we wszystkich dziedzinach życia publicznego i prywatnego.
Historia W pierwszych dekadach XX wieku w społeczeństwie odrodzonej II Rzeczypospolitej następował wyraźny wzrost wrażliwości na kwestie humanitarnego traktowania zwierzątMirosław Welz, Kinga Welz, Ochrona zwierząt w Polsce w dwudziestoleciu międzywojennym w kontekście regulacji ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, Życie Weterynaryjne, 2024, 99 (5).Marta Jarosz, Działania w zakresie ochrony zwierząt w Polsce okresu międzywojennego, Wiadomości Zootechniczne, R. LVI (2018), 4: 98–101.. Proces ten był wynikiem zarówno postępu nauk przyrodniczych i weterynaryjnych, jak i coraz silniej zaznaczającej się potrzeby kształtowania nowoczesnych postaw obywatelskich. Po zakończeniu I wojny światowej, w warunkach odbudowy struktur państwowych i społecznych, idea ochrony zwierząt nabrała szczególnego znaczenia.