Charakterystyka Kriuki przypominają neumy i wskazują jedynie kierunek ruchu melodycznego. Wyróżnia się trzy typy: kriuki właściwe, notacja kondakarna i notacja diemiestwienna. Notacja kondakarna (nazwa od kondaków, hymnów bizantyjskich) oznaczała kierunek melodii, czas trwania, sposób ekspresji oraz interwały bez wysokości dźwięku, notowano jej dwa szeregi ponad tekstem; nie została w pełni rozszyfrowana. Kriuki właściwe to około 50 znaków, były nanoszone nad, pod oraz pomiędzy zgłoskami śpiewanego tekstu, ich pierwotna postać nie określała wysokości dźwięku. Kinowarne pomiety wskazują na wysokość dźwięku, kropki na praktykę wykonawczą („średnim głosem”). Rytmika była określana za pomocą sogłasij – trychordów.
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
MiezieniecA., Traktat pt. „Izwieszczenije o sogłasniejszich pomietach pokrótce przedstawionych”, edycja i studium historyczne D. Sawicki, Lublin 2022.
Kategoria:Notacja muzyczna Kategoria:Liturgia prawosławna